Panama City en het kanaal

Panama City is een stad van contrasten. We zien een soort Manhattan met wolkenkrabbers, maar ook wijken waar mensen laveloos uit de vervuilde flats hangen. De flats zijn slechts muren met gaten als ramen er in. Het vuil ligt er opgestapeld en de muren zijn zwart geblakerd. In die wijken weigeren taxichauffeurs te stoppen omdat het er te gevaarlijk is. Een troosteloos geheel met een enorme criminaliteit. Aan de andere kant is de middenklasse heel netjes verzorgd en van alle etnische achtergronden, zoals indianen, mestizo's (een mix oorspronkelijke Panamezen en afstammelingen van de Spanjaarden en hebben een indiaans uiterlijk), maar ook Chinezen, afstammelingen van Afrikaanse immigranten en van Spanjaarden.

Eerst naar het Panamakanaal, dat hoort er toch wel bij. Het kanaal bestaat uit gebouwde gedeelten, maar ook uit een groot merengebied en is 80 km lang. Ze verbindt de Grote Oceaan met de Atlantische oceaan. “….Op 15 augustus 1914 voer het Amerikaanse stoomschip Ancon als eerste schip door het kanaal. Het project lag hiermee voor op schema: de oorspronkelijke einddatum was op 1 juni 1916 bepaald. De kosten van de aanleg van het Panamakanaal voor de Verenigde Staten bedroegen in totaal 375 miljoen dollar, dat bedrag is inclusief 10 miljoen dollar voor Panama en 40 miljoen dollar voor de overname van het Franse bouwbedrijf. Het kanaal was zelfs 23 miljoen dollar goedkoper dan berekend in 1907. In totaal was bijna 250 miljoen kubieke meter grond afgegraven, waarvan 28 miljoen kubieke meter door de Fransen en de rest door Amerikaanse bouwvakkers. De hoeveelheid afgegraven grond was vier maal hoger dan De Lesseps had getaxeerd voor een Panamakanaal op zeeniveau.....' Lees ook: http://nl.wikipedia.org/wiki/Panamakanaal

Wij bezoeken de Miralocks, sluizen die schepen naar en vanuit de Golf van Panama begeleiden. Schepen betalen naar gewicht en de fee voor een schip van gemiddelde grootte, zoals wij dat zien, betaalt maar liefst € 100.000,-. Een soort treintjes houden het schip met kabels stabiel en in koers, maar het schip moet op eigen kracht de sluis door. Het hoogteverschil; dat overbrugd moet worden is aanzienlijk. Een mooi schouwspel.

Daarna wandelen we door de Casco Viejo. Dit het oorspronkelijke Panama Stad, maar is eerder door piraten verwoest (1617). De stad is toen verplaatst naar een veiligere locatie. In 1914, toen de bouw van het Panamakanaal bestond Panama-stad toch vooral uit de Casco Viejo. De wijk is nu half vervallen en wordt weer gerestaureerd omdat het sinds 2003 op werelderfgoedlijst van de Unesco staat. We dwalen er rond en de combinatie van verval en herstel is mooi om te zien. De pastelkleuren van de panden zijn prachtig en nieuwe rijken en de arme bevolking in de vervallen panden wonen er naast elkaar. Vooral de vervallen houten huizen zijn schilderachtig mooi. We zien een oude werkplaats van een schoenmaker en een naaister, maar ook een prachtige koloniale bar. Vervelend om te zeggen, maar het kan hier ook gevaarlijk zijn. De politiemacht is overweldigend en er is een avondklok voor jongeren ingesteld. 's Avonds moet je hier gewoon niet zijn...
Dus we moeten op tijd weg en eten in de vissershaven nog een seviche van octopus en kreeftjes. Een zure, pittige mix met limoen, uien en scherpe habanero pepers – echt heerlijk.

Nou beste mensen, dat was onze eerste dag... morgen naar Gamboa voor de vogels, apen en het vissen. En als het mee zit met een boot naar de indianen. Maar hoogstwaarschijnlijk geen internet.